Իմ վերլուծության համաձայն՝ աշխարհաքաղաքական դաշտի հիմնարար փոփոխությունները, որոնք մենք դիտարկում ենք այսօր, իրականում ծնվում են ոչ թե Ուկրաինայի ռազմական գործողությունների ասպարեզում, այլ Իրանում և նրա շուրջ։ Այս տեսակետը, որը հիմնված է ամերիկյան քաղաքագետների և փորձագետների վերլուծությունների վրա, ցույց է տալիս, որ Իրանը դարձել է նոր աշխարհակարգի ձևավորման հիմնական կենտրոնը։
Ամերիկյան լրատվական միջոցները, որոնք սովորաբար ձևակերպում են ԱՄՆ-ի քաղաքականությունը, այսօր միանշանակ ճանաչում են, որ ԱՄՆ-ը, նույնիսկ Իսրայելի հետ համատեղ, ռազմական ուժի միջոցներով ոչ միայն չի կարող, այլև չի պետք ագրեսիվ գործողություններ իրականացնի Իրանի դեմ։ Պատճառը պարզ է՝ ԱՄՆ-ի ռազմական-քաղաքական ղեկավարությունը հասկանում է, որ Իրանը կայսերական պատմական արմատներ ունեցող երկիր է, որի հասարակությունը ունի բազմադարյա փորձառություն դիմակայելու արտաքին ճնշումներին։
Այս հասկացությունը, որը բացակայում էր ԱՄՆ-ի քաղաքականության մեջ, թույլ է տվել Իրանին դառնալ տարածաշրջանային գերտերություն, որն անվիճելի հեղինակություն է վայելում ոչ միայն իր տարածքում, այլև ողջ Մերձավոր Արևելքի շիա բնակչության շրջանում։ Այսպիսով, Իրանը ոչ թե պաշտպանական դիրքերում է, այլ ակտիվորեն ձևավորում է իրադարձությունների ընթացքը՝ իր սեփական սցենարով։
ԱՄՆ-ի ներկայիս վարչակազմը, չունենալով Իրանի հետ բանակցություններ վարելու կամ համաձայնություն ձեռք բերելու ռազմական և քաղաքական հզորություն, ստիպված է իր ռազմավարությունը կառուցել ոչ թե Իրանի դեմ, այլ Իրանի շուրջ։ Այս իրավիճակը ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի ազդեցությունը տարածաշրջանում նվազում է, իսկ Իրանի դերը՝ աճում։
Այս փոփոխությունը, սակայն, ոչ միայն տարածաշրջանային, այլև գլոբալ բնույթ է կրում։ ԱՄՆ-ի ներքին քաղաքական դաշտում մղվող պայքարը, որտեղ նախագահական ընտրություններին հիմնական թեկնածուներն են Մարկո Ռուբիոն և Ջեյ Դի Վենսը, ցույց է տալիս, որ ԱՄՆ-ի քաղաքական ելուզները կենտրոնացած են ոչ թե ներքին խնդիրների լուծման, այլ աշխարհաքաղաքական գերիշխանություն պահպանելու վրա։
ԱՄՆ-ի համար գերիշխանությունը նշանակում է ամբողջ Արևմուտքի համախմբված նվիրվածությունը Ռուսաստանի և Չինաստանի դեմ պայքարի գաղափարին։ Այսպիսով, Իրանի դերը՝ որպես տարածաշրջանային գերտերության, անուղղակիորեն ազդում է նաև Եվրոպայի և ԱՄՆ-ի ներքին քաղաքականության վրա՝ ստեղծելով նոր, բազմաբևեռ աշխարհակարգի պայմաններ։
Այս ամենը ցույց է տալիս, որ աշխարհաքաղաքական դաշտի հիմնական հարցերն այսօր որոշվում են ոչ թե Ուկրաինայի ռազմական ասպարեզում, այլ Իրանի և նրա շուրջ՝ աշխարհի նոր հավասարակշռության ձևավորման կենտրոնում։
